Η ψιλή λευκή άμμος, τα πεντακάθαρα, γαλαζοπράσινα και ήρεμα νερά της, την καθιστούν μία από τις δημοφιλέστερες παραλίες του νησιού. Διαθέτει ρηχά νερά κατάλληλα και για οικογένειες με μικρά παιδιά. Το μήκος της, φτάνει τα 350 μέτρα. Αρκετά δέντρα για σκιά, ομπρέλες, ξαπλώστρες, εξοπλισμένο beach bar, θαλάσσια σπορ και ταβερνούλες για φαγητό και γήπεδο beach volley, βρίσκονται ανάμεσα στις παροχές. Ένας καλός χωματόδρομος 4 χιλιομέτρων από το χωριό Παναγιά, θα σας οδηγήσει στην παραλία.

Χτισμένα στο μυχό του κόλπου του Μούδρου, τα Λύχνα υποστηρίζεται ότι πήραν το όνομά τους από τα λυχνάρια των σπιτιών, τα οποία έβλεπαν οι ναυτικοί που εισέρχονταν νύχτα στο κόλπο του Μούδρου. Δεν αποκλείεται παλιότερα να υπήρχε κάποιο είδος φάρου, από όπου προήλθε το τοπωνύμιο.

Παραδοσιακός οικισμός, φινέτσα, ομορφιά, προσεκτικά ανακαινισμένα σπίτια και η μοναδική Πινακοθήκη του νησιού. Είμαστε στον Κοντιά.

Στα βόρεια του νησιού, στο ακρωτήρι Φαλακρό ή Φαρακλό, όπως το λένε οι ντόπιοι, ένα πανέμορφο γεωλογικό φαινόμενο αποκαλύπτει τη γεωλογική ιστορία του νησιού και δημιουργεί ξεχωριστές εικόνες. Εκατομμύρια χρόνια πριν, καυτή ηφαιστειακή λάβα ξεχύθηκε από τα έγκατα της γης και μόλις ήρθε σε επαφή με το θαλασσινό νερό, πάγωσε. Αποτέλεσμα να δημιουργηθούν εντυπωσιακά φυσικά γλυπτά που οι ντόπιοι τα ονομάζουν με το, επίσης εντυπωσιακό, όνομα… “φραγκοκέφαλα”.

Κοντά στην Εβγάτη, μέσα σε μια δυσπρόσιτη σπηλιά στην κορυφή του βουνού βρίσκεται το ξωκλήσι της Παναγίας της Κακαβιώτισσας. Κατάλοιπο ενός από τα πολλά μετόχια του νησιού, είναι γνωστό από το 1305, όταν περιήλθε στην ιδιοκτησία της Μονής Μεγίστης Λαύρας. Τότε είχαν εγκατασταθεί στο εξωκκλήσι μοναχοί από τον Άγ. Ευστράτιο, που ανήκαν στη μονή, για να προστατευθούν από επιδρομές των Τούρκων.

Η Ηφαιστία, χτισμένη σε μια θέση βόρεια του κόλπου του Πουρνιά, αποτελούσε κατά τους ιστορικούς χρόνους τη δεύτερη σημαντικότερη πόλη της Λήμνου μετά τη Μύρινα. Οι ανασκαφές που έγιναν από την Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή και την αρμόδια Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, έφεραν στο φως αρχαιότητες, που τεκμηριώνουν τη συνεχή κατοίκηση στην περιοχή από την Ύστερη Εποχή του Χαλκού μέχρι και τους Βυζαντινούς χρόνους.

Ο παλαιός ναός του Αγίου Γεωργίου στο Ρεπανίδι του Μούδρου είναι κοιμητηριακός ναός, κηρυγμένος ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα τρίκλιτης μεταβυζαντινής βασιλικής με νεοκλασικές επιρροές. Οι πηγές αναφέρουν ως έτος ίδρυσής του το 1860. Ο συγκεκριμένος τύπος ναού αποτελεί τον πλέον χαρακτηριστικό για την εκκλησιαστική αρχιτεκτονική των μεταβυζαντινών χρόνων στη Λήμνο. Ιδιαίτερα αξιόλογο είναι το ξυλόγλυπτο τέμπλο του ναού, που αντικατοπτρίζει την υψηλή αισθητική των τεχνιτών που το κατασκεύασαν.

Βορειοδυτικά του νησιού σε απόσταση 3 χιλιομέτρων από το χωριό Κατάλακκος, συναντάται μια νότα Σαχάρας στην καρδιά του Βόρειου Αιγαίου. Οι «Παχιές Άμμδες», όπως τις αποκαλούν οι ντόπιοι, αποτελούν ένα εντυπωσιακό φαινόμενο αμμόλοφων, που καλύπτουν μία έκταση 70 στρεμμάτων.

Οι υγρότοποι της Χορταρόλιμνης, της Αλυκής, της μεγαλύτερης φυσικής αλυκής στην Ελλάδα και της Ασπρόλιμνης, θεωρούνται από τους σημαντικότερους υδροβιότοπους της χώρας μας και συμπεριλαμβάνονται στο δίκτυο Natura 2000. Και οι τρεις μαζί συντηρούν ένα εξαιρετικό οικοσύστημα, στο οποίο διαχειμάζουν πάνω από 4.000 είδη πτηνών, όπως ερωδιοί, αβοκέτες, αλκυόνες, χαλκόκοτες, φλαμίγκο.

Την 1η Ιουλίου 2006 εγκαινιάσθηκε στη Λήμνο ένα νέο θεματικό Μουσείο του Αιγαίου. Στο Μουσείο παρουσιάζεται η ναυτική παράδοση των προσφύγων από την Μικρασία, που ασχολήθηκαν σχεδόν αποκλειστικά με τη σπογγαλιεία και την επεξεργασία των σφουγγαριών. Ο εξοπλισμός των δυτών, σκάφανδρα, εργαλεία και αντικείμενα που περισυνέλεξαν οι σφουγγαράδες από τα βάθη της θάλασσας είναι μερικά από τα ενδιαφέροντα εκθέματα.