Στο δυτικό άκρο του ακρωτηρίου Καλαμάκι και μπροστά από ένα, ξερό πια, έλος βρίσκεται μια πανέμορφη παραλία, με ήρεμα κρυστάλλινα νερά και υπέροχη λεπτή άμμο. Είναι μια παραλία γεμάτη κίνηση και ζωή που συγκεντρώνει πολύ νεολαία.  Δίπλα στο κύμα υπάρχουν ταβέρνες και καφετέριες, γήπεδο Beach Volley και προσφέρεται η δυνατότητα για θαλάσσια σπορ. Στο Βρωμόλιμνο μπορείται να πάτε οδικώς, αλλά και πολλές φορές με πλοιάρια που ξεκινούν από το λιμάνι της Σκιάθου.

Στο δυτικό άκρο του ακρωτηρίου Καλαμάκι και μπροστά από ένα, ξερό πια, έλος βρίσκεται μια πανέμορφη παραλία, με ήρεμα κρυστάλλινα νερά και υπέροχη λεπτή άμμο. Είναι μια παραλία γεμάτη κίνηση και ζωή που συγκεντρώνει πολύ νεολαία.  Δίπλα στο κύμα υπάρχουν ταβέρνες και καφετέριες, γήπεδο Beach Volley και προσφέρεται η δυνατότητα για θαλάσσια σπορ. Στο Βρωμόλιμνο μπορείται να πάτε οδικώς, αλλά και πολλές φορές με πλοιάρια που ξεκινούν από το λιμάνι της Σκιάθου.

Στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού βρίσκεται η παραλία "Λαλάρια", μία από της ομορφότερες της Ελλάδας.   Ο βοριάς πέφτει με μανία πάνω στους απόκρημνους ολόλευκους βράχους, που ορθώνονται επιβλητικοί πάνω από τη θάλασσα και δημιουργεί, εκατομμύρια χρόνια τώρα, τα ολοστρόγγυλα, λευκά βότσαλα τα "λαλάρια" τα οποία καλύπτουν όλη την παραλία. Η πασίγνωστη "Τρύπια Πέτρα" στέκει φρουρός στην άκρη της παραλίας. Η άγρια ομορφία του τοπίου και η πραγματικά πεντακάθαρη θάλασσα πραγματικά θα σας μαγέψουν.

Απέχουν δύο χιλιόμετρα από την πόλη της Σκιάθου. Μπορείτε να φτάσετε εκεί με αυτοκίνητο ή λεωφορείο αλλά και πλοιάριο, το οποίο εκτελεί τακτικότατα δρομολόγια από το λιμάνι της Σκιάθου. Οι Αχλαδιές είναι πανέμορφες και πλήρως αξιοποιημένες : εκεί βρίσκονται όμορφες ταβέρνες, ξενοδοχεία και προσφέρονται όλες οι δυνατότητες για σπόρ.

Πίσω από την διάσημη παραλία των Κουκουναριών, η λιμνοθάλασσα της Στροφυλιάς δημιουργεί ένα υπέροχο τοπίο στο νοτιοδυτικό τμήμα της Σκιάθου. Επικοινωνεί με φυσικό δίαυλο με τη θάλασσα και περικυκλώνεται από πευκοδάσος. Τη Στροφυλιά επιλέγουν αποδημητικά πτηνά για να ξεκουραστούν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους. 

Η εκκλησία Χριστός στο Κάστρο ήταν η μητρόπολη της μεσαιωνικής πόλης. Είναι βασιλική με ξύλινη επικλινή οροφή, χτισμένη τον 17ο αιώνα. Έχει εξαιρετικές τοιχογραφίες και ξύλινο τέμπλο του 1695, ενώ ενδιαφέρον προκαλεί ο εντοιχισμός διακοσμητικών πιάτων στις εξωτερικές όψεις του ναού. Αυτή η εκκλησία υμνήθηκε όσο καμία άλλη από τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και από τον Αλέξανδρο Μωραϊτίδη στα Χριστουγεννιάτικα μυθιστορήματά τους.

Μονή της Παναγίας Κεχριάς βρίσκεται σε μια όμορφη κοιλάδα ανάμεσα σε ελαιόδεντρα και πεύκα. Σήμερα σώζεται μόνο το "Καθολικό" της Μονής. Έχει ξύλινο τέμπλο και τοιχογραφίες που καλύπτουν όλο το εσωτερικό της εκκλησίας. Χτίστηκε κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα. 

Η εκκλησία των Τριών Ιεραρχών ήταν η μητρόπολη του νησιού για περισσότερα από 150 χρόνια, διατηρεί την πνευματική καλλιέργεια του νησιού, αφού είχε την ευλογία να την υπηρετούν υπομονετικοί και εξαίρετοι ιερείς και πνευματικοί αρχηγοί όπως ο ιερέας Αδαμάντιος, πατέρας του Παπαδιαμάντη, ο ιερέας Νικόλας Παπανικολάου, ο ιερέας Ανδρέας Μπούρας και άλλοι που καθοδηγούνταν πάντοτε από τον Γεώργιο Ρήγα, τον μεγάλο αυτό φιλόλογο και συγγραφέα του νησιού. Η εκκλησία των Τριών Ιεραρχών είναι βασιλική τρίκλιτη, χτισμένη το 1846. Βρίσκεται στο κέντρο του χωριού κοντά στην θάλασσα.

Η Παναγία η Εικονίστρια είναι ο αγιότερος τόπος του νησιού, αφού εδώ βρέθηκε πριν από πολλά χρόνια, γύρω στο 1650, η θαυματουργός Εικόνα της Παναγίας. Στο Μοναστηράκι αυτό μόνασε παλιότερα μια μεγάλη πνευματική μορφή του νησιού, αλλά και της Εκκλησίας, ο Διονύσιος ο Γέροντας. Το Καθολικό της Μονής, το οποίο τιμάται στα Εισόδια, είναι εκκλησία μονόκλιτη, βασιλική με τρούλο και είναι κτίσμα του 17ου αιώνα. Όλη η Εκκλησία είναι αγιογραφημένη, όμως ο καπνός από τα πολλά κεριά έχει προκαλέσει μεγάλες καταστροφές.

Γύρω στα μέσα του 14ου αιώνα, λόγω των συνεχών πειρατικών επιδρομών, οι Σκιαθίτες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την αρχαία πόλη Σκίαθο και να ιδρύσουν την πόλη τους στο Κάστρο, μια χερσόνησο στο βόρειο τμήμα του νησιού, η οποία ήταν ένα φυσικό φρούριο. Για να ενισχύσουν το φυσικό αυτό φρούριο, το έκλεισαν με τείχη διάσπαρτα με πολεμίστρες και κανόνια, τα οποία κυρίως προς την ξηρά, ήταν ισχυρότατα και πανύψηλα. Η επικοινωνία του φρουρίου με την ξηρά γινόταν με μια ξύλινη κινητή γέφυρα, η οποία ένωνε την πύλη του φρουρίου με το απέναντι ύψωμα.